از وفاتش فارغ شد و فرستادهء پروردگار عالميان با دستور انتقال به سراغ او آمد ؛ شايسته است كه شادمان شده و اين بشارت را به جان بپذيرد ، زيرا هركه ديدار خدا را دوست داشته باشد ، خدا هم ديدارش را دوست دارد و هركس از ديدار خدا خشنود نباشد ، خدا نيز از ديدار او خشنود نيست . مبادا تو فريفتهء كسانى شوى كه مىگويند : ما بدان سبب مرگ را دوست نداريم كه اگر بيشتر بمانيم به اعمال صالح و شايستهء خود افزوده مىكنيم كه هرگز در ادعاى خود صادق نيستند ؛ زيرا اگر دليل ناخشنودى از مرگ اين باشد ، دوست داشتن مرگ خود يكى از اعمال شايسته است ، زيرا عقل حكم مىكند كه وقتى ملك الموت دستور خدا را مىآورد ، امتثال كرده امر خدا را گردن نهيم و با خداى عزّ و جلّ مقابله نكنيم و گمان نكنيم تدبير ما از تدبير او بهتر و آنچه خود براى خود انتخاب مىكنيم از انتخاب او مفيدتر است . چرا كه بنده در هيچ امرى چه كوچك و چه بزرگ حقّ معارضه با مولاى خويش را ندارد . همچنين فريفته كسانى مشو كه مىگويند : ما مرگ را خوش نداريم ، چون اعمال زشتى انجام داده و دوست داريم بمانيم تا آنها را جبران كنيم . اين سخن يكى از خدعه‌هاى شيطان است و گرنه اين شخص هم‌اكنون قادر است گذشتهء خود را جبران كند و هرچه نتواند خدا بر او مىبخشد ، چون خدا توبه‌پذير است ؛ پس همان بهتر كه مخالفت با خدا در امر انتقال از اين عالم را هم به گناهان و مخالفتهاى ديگر خود اضافه نكند . فريب كسانى را نخور كه مىگويند : ما آخرت خويش را خراب كرده به آبادى دنيايمان پرداخته‌ايم و دوست نداريم از خانهء آباد خويش به مخروبه منتقل شويم . اينها همه اشتباهاتى است كه بر اهل نظر پوشيده نيست ، زيرا كسى كه چنين ادعايى دارد در همين حال مىتواند توبه كرده و با پشيمانى از گناه خود را از خطرات قيامت حفظ كند و سراى جاويد خويش را آباد سازد . مبادا از اين غافلان پيروى كنى كه